Dit is deel drie van mijn persoonlijke blogserie over reizen zonder toekomst. Hiervoor schreef ik over het ijsco-contract en waarom we alles achterlieten.
Op de eindeloze Finse wegen werden eindeloos veel vragen op me afgevuurd door mijn onderprikkelde brein.
Van tevoren leek het reizende leven mij het Walhalla. Mooie plekken zien, lezen, sporten, lanterfanten, een volledig zorgeloos bestaan to the max. Ik keek er echt naar uit, en had verwacht dat ik zou excelleren in die levensstijl.
Nu is het leven niet zwart wit, en ging dit allemaal met pieken en dalen, maar nu een jaar later, beoordeel ik mezelf als een matige in-het-moment-genieter. De onzekere toekomst voor me kon ik maar moeilijk achter me laten en dat had meerdere redenen.
Reizen is geen vakantie. Toen we in 2023 nog ‘gewoon’ op vakantie gingen haalden we al lol uit het plannen, en dan moest het echte plezier nog beginnen. Mooie dingen ontdekken, relaxen op fijne plekken, lekker uit eten en zo ons welverdiende vakantiegeld verbrassen.
Eindeloos reizen is geen vakantie, behalve die eerste paar weken vakantie die we onszelf hadden gegund om bij te komen. Tijdens die weken leefden we als toerist en bezochten we alles wat los en vast zat. Maar door de eindeloze hoeveelheid tijd en mogelijkheden, raakte ik compleet verzadigd van mooie stadjes, leuke marktjes, prachtige kerken en welke bezienswaardigheden dan maar ook.
Rondreizen zonder het allemaal superinteressant te vinden is een rare gewaarwording. En omdat we toch reizigers waren en we ons dus nergens helemaal thuis voelden, verplaatsten we steeds een beetje doelloos naar nieuwe plekken waar we vervolgens weer niet écht gingen rondkijken.
Het reizen hield ons wel bezig en daarnaast deed ik andere dingen ter afleiding: lang hardlopen en fietsen, Spaans leren en stapels boeken lezen. Iets wat me weer wat doelen gaf: trainen voor een halve en een hele marathon en zoveel mogelijk Duolingo-lesjes wegklikken. Elke dag wat structuur en herkenbaarheid, daarbij floreer ik blijkbaar. In een paar maanden tijd veranderde ik van avontuurlijke vogel in een structuurjunkie.
Zelf dacht ik van tevoren dat ik als avontuurlijk mens lekker door het leven en door Europa kon rondfladderen en dat de grote geldkwestie, namelijk de financiële zekerheid, daar geen invloed op zou hebben.
Door de verkoop van ons huis, konden wij er een mooi tijdje tegenaan. Alleen begon het gebrek aan binnenkomend geld op de bankrekening op een gegeven moment wel te knagen. Het was onze eigen keuze, dus we hadden uiteraard geen recht op uitkeringen en dan blijft het lang stil in de ‘bijgeschreven-sectie’ op de bankrekening.
Dat is de eerste maanden nog goed te doen, toen we nog mochten wennen aan een hoog bedrag op de rekening. Maar de automatische maandelijkse golven die we kenden van het werkende leven verdwenen en werden een flatliner die langzaam naar beneden ging.
Dat is niet erg voor een paar maanden, of als we weer financiële zekerheid door werk in het vooruitzicht zouden hebben, maar zonder die toekomst, begint het toch steeds meer te jeuken.
Het heeft me langer gekost dan alleen de route door Finland om tot deze volgende conclusie te komen: je moet uit een bijzonder hout gesneden zijn om toekomstloos te kunnen genieten. En ik ben zelf niet uit dat bijzondere hout gesneden.
Daar achterkomen hoort dan misschien wel weer bij het avontuur.
Volgende keer een vrolijker verhaal over de voordelen van eindeloze mogelijkheden en het beginnen van een eigen bedrijf bij wijze van experiment. Lees deel 4 over het starten van een telecomcamperclub→